Bols de France; duo tentoonstelling

Een duidelijke en universele uiting van de keramiekcultuur is de pot. Een onderwerp dat ver teruggaat in oude culturen en waarbij de gebruiks- en sierfunctie in elkaar overlopen. In een pot is de signatuur en culturele identiteit van de maker zichtbaar. De grootte, de huid, het al dan niet gebruik maken van kleur of glazuur; de pot vertelt het verhaal van de afkomst. De handen van de maker zijn soms nog direct te ervaren als een onuitwisbare en, wellicht, onbedoelde signatuur.

De kommen, of ‘bols’, van de Franse kunstenaars Anne-Soline Barbaux en Sylvie Enjalbert zijn hedendaagse dragers van de keramiekcultuur. De bescheiden middelen die beiden gebruiken om hun signatuur achter te laten op hun werk, laten een directe connectie met het verleden zien. De schijnbare eenvoud van deze potten ontroert en levert een puur beeld; de pot in gevarieerde verschijningsvormen.

Anne-Soline Barbaux draait haar potten heel dun op de draaischijf. Na het opbouwen en creëren volgt het weghalen, ze snijdt de vormen uit. Deze openingen zijn abstracte patronen, die ondanks de bescheiden volumes het perspectief vergroten. De mat gekleurde en contrasterende binnenkanten versterken het monumentale karakter. Tegelijkertijd ogen de potten licht en fragiel. Die fragiliteit wordt omgezet in kracht door het gebruik van mat gekleurde en contrasterende binnenkanten. Barbaux heeft zo een krachtige vormtaal ontwikkeld in een bescheiden onderwerp en op een bescheiden formaat.

Sylvie Enjalbert varieert in de volumes van de potten die ze met de hand opbouwt uit rolletjes klei. Het universele aspect van de pot inspireert haar in haar werk. Haar opleiding tot keramist heeft van 2005 tot 2009 in Chili plaatsgevonden, waarbij de pre-Colombiaanse cultuur haar erg aansprak. Haar reizen naar China en Japan hebben het besef versterkt, dat de pot wereldwijd de identiteit van de makers vertegenwoordigt. Enjalberts potten zijn van ongeglazuurde steengoedklei gemaakt, variëren in grootte en worden reducerend gestookt. De archaïsche vormen zijn krachtig en in balans en voorzien van kleine details.

Keramiek is wereldwijd een drager van vergane culturen. Klei is er altijd en overal geweest; gebakken klei is keramiek. De keramiekcultuur zet zich onverminderd voort.